Dopiero po roku 1970, kiedy kierownictwo placówką oddano w ręce Marii Brusznickiej, działalność Ośrodka zaczęła się coraz bardziej "rozkręcać". Nie znaczy to jednak, że dotychczas nic się nie działo. Wyposażenie w dość dobry jak na tamte czasy sprzęt audiowizualny (telewizor "Topaz", radioodbiornik "Relax", adapter z płytami) pozwoliło skupić w placówce chętną młodzież i dorosłych. Zaczął działać zespół muzyczny, który również został wyposażony w podstawowy sprzęt muzyczny (perkusja, dwie gitary elektryczne, akordeon). Pomieszczenia WOK stanowiły: biuro kierownika, pokój instruktorski,
magazynek oraz wielofunkcyjna sala - świetlica. Wraz z jej otwarciem zaczęła funkcjonować Biblioteka Gromadzka.
Oba obiekty w odpowiedni sprzęt wyposażane były przez Wydział Oświaty i Kultury przy Prezydium Powiatowej Rady
Narodowej w Kartuzach i Bibliotekę Powiatową. Pozwoliło to na rozpoczęcie pełnienia swej społecznej funkcji.

Już w pierwszym roku działalności powstawały różne sekcje zainteresowań, takie jak: brydżowa i szachowa.
Utworzono również koło teatralne. Zorganizowano nawet mały kącik kawowy, co pociągnęło za sobą uzyskanie
kolejnego wyposażenia (naczynia i skromny sprzęt kuchenny). Wśród stałych bywalców placówki udało się wyłonić
radę społeczną, którą tworzyli Jan Turzyński i Czesław Turzyński.

Aby wyjść poza mury placówki i doprowadzić do organizacji wspólnych imprez rozrywkowych, placówka nawiązała ścisłą współpracę z istniejącymi wówczas organizacjami młodzieżowymi: Związkiem Młodzieży Wiejskiej i Ligą Obrony Kraju.
W ramach tej współpracy młodzież w czynie społecznym wykonywała drobne prace remontowe na rzecz placówki bądź
też organizowała wspólne zabawy, wycieczki itp. Tworzyły się też niewielkie zespoły, biorące udział w różnego rodzaju konkursach i jednocześnie reprezentujące placówkę a więc i gminę podczas eliminacji na wyższych szczeblach. Zespół
7-osobowy, wyłoniony z bywalców miejscowej świetlicy wziął udział w konkursie czytelniczym i uzyskał I nagrodę
na eliminacjach wojewódzkich w Gdańsku.

Działalność Ośrodka realizowano również na podstawie zadań narzuconych przez władze gminne lub powiatowe. Wszelkiego rodzaju imprezy związane były z konkretnym wydarzeniem historycznym dotyczącym głównie naszego kraju lub państwa radzieckiego. Dotychczasowa działalność placówki zdawała się być bardzo chaotyczna. Mimo, że praca z młodzieżą i dziećmi była widoczna, brakowało w niej jednak jakiegoś ładu, harmonii, usystematyzowania.

W grudniu 1970 roku kierownictwo nad placówką przyjęła p. Maria Brusznicka i wraz z tym faktem powołano nowy skład rady społecznej placówki. Tworzyli ją wówczas: Jerzy Myszk (przewodniczący), Marian Stromski (zastępca przewodniczącego), Stanisław Wałaszkowski (sekretarz), członkowie: Zdzisław Dawidowski i Zygmunt Trybowski. Rok później szeregi rady zasilili Zenon Neubert, Zdzisław Kosowski, Zygmunt Okroj, Stanisław Kropidłowski i Kazimierz Skorowski - stali bywalcy świetlicy, deklarujący każdą pomoc dla dobra ośrodka. Generalnie, w dalszym ciągu, wiodącym celem działania placówki było wychowanie, edukacja i upowszechnianie kultury. Dlatego prowadzono tam również wielokierunkową działalność na podstawie własnego programu. Zadania swe placówka realizowała przede wszystkim przez organizowanie zespołowego uczestnictwa
w kulturze, różnorodnych form edukacji kulturalnej oraz opiekę nad twórczością artystów ludowych i prowadzenie działalności usługowej w zakresie kultury. W roku 1973 uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Somoninie, Wiejski Ośrodek Kultury został przemianowany na Gminny Ośrodek Kultury. Trzy lata później nazwano go Gminnym Ośrodkiem Kultury, Sportu i Rekreacji,
aby w roku 1986, decyzją Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku, powrócić do dawnej nazwy - Gminny Ośrodek Kultury. Zgodnie z nadanym statutem ośrodek podporządkowany był Gminnej Radzie Narodowej w Somoninie,
natomiast nadzór nad jego działalnością sprawował Naczelnik Gminy.

Praca placówki ukierunkowana była na działalność oświatowo-wychowawczą. Powstały w ośrodku w 1969 roku Uniwersytet Powszechny zapoczątkował cykl prelekcji o zróżnicowanej tematyce. Zagadnienia poruszane podczas wystąpień prelegentów ustalane były co roku i zgodnie realizowane w ramach "akcji - młodzież", co przyczyniło się do "kształtowania postawy ideowo-politycznej młodzieży". Z czasem pracę kulturalno-oświatową wzbogacono o cykl wykładów z prelegentami Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Kierownikiem nowej komórki organizacyjnej ośrodka, Uniwersytetu Powszechnego TWP została
Maria Brusznicka (X.1972 r.) Program wykładów obejmował wiedzę o społeczeństwie, kulturze, medycynie i prawie. Wykładowcami zaś byli ludzie o wysokich kwalifikacjach zawodowych. "Sprawnie działa UP: na wykładach i pogadankach utrzymuje się pełna frekwencja osób. Prowadzą je specjaliści różnych dziedzin, m.in. miejscowy lekarz I. Bajraszewski, prawnicy: R. Szulc, R. Kuchtyk, Karczewski, pedagodzy: M. Wójcik i St. Zielonka". Dyskusje odbywały się raz w miesiącu.

Aby "otworzyć okno na świat" mieszkańcom wsi, który znali jedynie za pośrednictwem radia, prasy i, choć bardzo rzadko,
bo większość domostw nie posiadała takiego sprzętu, telewizji, do ośrodka zapraszano sławnych i ciekawych ludzi.
Należeli do nich: aktor filmowy Józef Zacharewicz, aktorka dramatyczna Wanda Karasińska, Zbigniew Jankowski - aktor Teatru Ziemi Gdańskiej pochodzący z Kaszub, absolwent pobliskiego Liceum Ogólnokształcącego w Kartuzach, a także takie sławy jak: Tadeusz Drozda, Wacław Kowalski ("Sami swoi") czy Roman Kłosowski. Ośrodek odwiedzali też pisarze (Jan Piepka, Jan Babczenko, Andrzej Twerdochlib), redaktorzy poczytnych wówczas pism: Zygmunt Szeliga (Polityka), Edgar Milewski (Litery), Stanisław Danielewicz (Dziennik Bałtycki), malarze (Brygida Mrozek, Barbara Argasińska), oficerowie Ludowego Wojska Polskiego, kombatanci, leśnicy, fotograficy, historycy marynarze, studenci. Warto tu też wspomnieć o ciekawym człowieku jakim był Sat-Okh - Indianin polskiego pochodzenia. Spotkania z tymi ludźmi odbywały się nie tylko w związku z zaplanowaną pogadanką Uniwersytetu Powszechnego, ale również przy okazji różnego rodzaju uroczystości, jak: spotkania z jubilatami - parami z 50-letnim stażem małżeńskim, Dzień Kolejarza, Leśnika, Nauczyciela, Święto Odrodzenia Polski, Święto Ludowe, rocznice urodzin W.I.Lenina, Międzynarodowy Dzień Kobiet itp. Powyższe wydarzenia miały wydźwięk ponadlokalny.
Były jednak organizowane również imprezy wewnętrzne, bardziej kameralne. Tu wymienić można Dzień Matki,
kolejne rocznice powstania Ochotniczej Straży Pożarnej w Somoninie czy dożynki.

Świetlica Wiejskiego Ośrodka Kultury służyła praktycznie wszystkim. Jedynie ośrodek dysponował na tym terenie salą, która pełniła wielorakie funkcje. Była salą do zabaw, salą konferencyjną, salą sportową i klubową. Odbywały się tu np. kursy dla traktorzystów organizowane przez Kółko Rolnicze, kiermasze książek, konferencje partyjne, a także zabawy ludowe, zebrania Koła Gospodyń Wiejskich, próby zespołu muzycznego i teatralnego, wystawy dziecięcych prac rysunkowych czy też haftu kaszubskiego. Był to jedyny lokal we wsi, gdzie można było organizować liczniejsze spotkania. Był miejscem, gdzie podczas spotkań towarzyskich tworzyły się i gruntowały więzi społeczne. Był platformą wspólnego porozumiewania. Miejscem, które przyciąga i łączy we wspólnych zainteresowaniach.

Oprócz działalności "na miejscu" mieszkańcom wsi umożliwiano również korzystanie z innej formy rozrywki. Były to wyjazdy
do Państwowej Opery i Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku oraz do Teatru Wielkiego w Warszawie. Inicjatywa wyjazdów spotkała się z entuzjazmem społeczeństwa, dlatego były one organizowane dość często. Ciekawą formą działalności jaką prowadził również Wiejski Ośrodek Kultury była szeroka współpraca ze środowiskiem. Główny cel, jaki temu przyświecał
to integracja młodzieży z różnych kręgów społecznych. "Poziom młodzieży spędzającej wolne chwile w świetlicy jest bardzo zróżnicowany. Większość, to młodzież ucząca się w szkołach średnich i zawodowych. Pozostali to rzemieślnicy. Młodzieży rolniczej znikomy odsetek. Atmosfera towarzyska bardzo przyjemna, przyjazna, bez antagonizmów". Do ośrodka zapraszana była również młodzież studencka Uniwersytetu Gdańskiego, nie tylko polska, również zagraniczna (Zair, Wietnam, ZSRR). Organizowane były spotkania kończące się często wspólnymi wieczorkami tanecznymi. Prowadzono także ścisłą współpracę
z miejscową szkołą podstawową, głównie z drużyną Związku Harcerstwa Polskiego, im. Adama Mickiewicza,
która działała tam pod opieką drużynowej, Krystyny Rogalewskiej.

Stałymi bywalcami ośrodka byli młodzi ludzie spotykający się tu po pracy czy też po lekcjach. Wymieniali swoje spostrzeżenia, wspólnie komentowali spektakle telewizyjne i radiowe, rozwiązywali krzyżówki, grali w brydża i szachy. Większość z nich stanowiła płeć męska. Młodzież ta podejmowała wspólne czyny społeczne na rzecz placówki. Sami wykonywali drobne remonty urządzeń, odnawiali pomieszczenia itp. W ten sposób środki finansowe, przeznaczone planowo na te cele, wykorzystywano na inne potrzeby.

Placówka ta starała się integrować nie tylko młodzież. Dbano również, jak tylko warunki mogły na to pozwolić, o rozrywkę dla ludzi dorosłych. Organizowano więc turnieje międzyzakładowe bądź też zawody międzysołeckie. Mieszkańcy bawili się wspólnie na wolnym powietrzu i z reguły rozchodzili się syci wrażeń z miłymi wspomnieniami o udanej zabawie. Uczestnicy imprez pozytywnie oceniali formy wspólnej zabawy, podczas których przełamywano bariery nieśmiałości, często stojące na przeszkodzie do tworzenia się serdecznej, towarzyskiej atmosfery.

W roku 1973 Uchwałą Gminnej Rady Narodowej, Wiejski Ośrodek Kultury przekształcony został na Gminy Ośrodek Kultury, aby w najbliższej przyszłości swą działalność kulturalno-oświatową rozszerzyć na teren całej gminy. "Wiele jest bowiem zakątków w naszej gminie - dokąd kultura, w całym znaczeniu tego słowa - nie dociera. Ożywić te 'śpiące' rejony, uaktywnić młodzież, ma być celem GOK w najbliższej przyszłości".
Na miejscu w dalszym ciągu aktywnie działał Uniwersytet Powszechny, młodzież rozwijała swe zainteresowania, odbywały się spotkania, zabawy. Fakt, że została zmieniona nazwa placówki nie stanowił dowodu, że kierowano się wygórowanymi ambicjami. Wprawdzie inna była nazwa, ale funkcje pozostały te same, a sama działalność kulturalna mogła teraz naprawdę "rozwinąć swe skrzydła".

Rok 1975 przyniósł diametralne zmiany w prowadzeniu działalności kulturalnej. W roku tym zmienił się skład Rady Społecznej Klubu przy Gminnym Ośrodku Kultury w Somoninie. Tworzyli ją teraz: Andrzej Szwelnik (przewodniczący), Urszula Kowalewska (z-ca przewodniczącego) i członkowie: Bogumił Ziemba, Marian Stromski, Zbigniew Bury, Stanisław Skorowski i Elżbieta Majewska. Coraz bardziej odczuwano brak dodatkowej siły - pracownika na pełnym etacie, który umożliwiłby należytą koordynację kultury w gminie, bo trzeba dodać, że dotychczasowa opieka nad pracą ośrodka była jednoosobowa. Pani Maria Brusznicka, pełniąca od grudnia 1970 r. funkcję kierownika Wiejskiego Ośrodka Kultury, w roku tym otrzymała nowy angaż powierzający jej obowiązki dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury. Zakres jej obowiązków, dotychczas ograniczający się do działalności na terenie wsi Somonino, obejmował teraz obowiązek opieki nad całokształtem kultury w całej gminie, w tym opiekę merytoryczną nad pracą istniejących już Klubów Rolnika w sołeckich wsiach gminy: Goręczynie, Wyczechowie i Borczu.

Pierwsze "wyjście" naprzeciw mieszkańcom gminy zostało zrealizowane (również tego roku) przy okazji organizacji Dnia Seniora w gminie. Akcja ta objęła ok. 450 osób liczących ponad 65 lat. Poszczególne spotkania miały miejsce w czterech wsiach sołeckich Gminy Somonino: w Hopowie, Starkowej Hucie, Goręczynie oraz w macierzystej placówce, w Somoninie.
Te miłe, dla uczestników i organizatorów, wieczory kończyły rozmowy przy kawie na temat najpilniejszych potrzeb
i najistotniejszych problemów ludzi w starszym wieku. Echa pozostałe po takich imprezach budziły w organizatorach przeświadczenie, że tego typu działalność przynosi pożytek obu stronom: seniorom przywracała wiarę w siebie,
zaś organizatorom pozostawiała poczucie dobrze spełnionej powinności.

Nowym zwyczajem wprowadzonym do stałych wydarzeń placówki było uroczyste pożegnanie młodych mężczyzn - członków Społecznej Rady Klubu, odchodzących do wojska. Imprezie tej towarzyszyły uroczyste postrzyżyny oraz wspaniała zabawa. Zwyczaj ten trwał dość długo, bo do roku 1990.

Do placówki coraz częściej zaczęła zaglądać młodzież spoza terenu gminy, żądna tanecznej rozrywki. Niejednokrotnie była to młodzież z Trójmiasta, Kościerzyny, Wejherowa czy Starogardu Gdańskiego. Stałymi bywalcami była młodzież z Kartuz. Wieczorki taneczne organizowane przez Gminny Ośrodek Kultury ściągały setki młodych ludzi. Odbywały się jednak bez niemiłych incydentów mimo, że uczestnicy byli bardzo zróżnicowani tak pod względem miejsca zamieszkania, wykształcenia
jak i temperamentu.

Zupełnie nową formą rozrywki w placówce były bale maskowe. W ciągu trzech lat bezskutecznie ponawiano próby zorganizowania tej, jakże wesołej imprezy. Młodzież skrępowana była dziwną nieśmiałością. Wiele trzeba było zachodu, aby przełamać te, wydawałoby się, nie do przebycia progi. "Młodzież przekonała się wreszcie, że 'nie strój zdobi człowieka', są inne wartości, które określają jego osobowość: pomysłowość, dobry dowcip, umiejętność wspólnej, kulturalnej zabawy".

W roku 1976 nastąpiła kolejna zmiana nazwy Gminnego Ośrodka Kultury w Somoninie. Tym razem, decyzją Naczelnika Gminy, przemianowany został na Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji . Z dotacji finansowej Wydziału Kultury i Sztuki
i Wojewódzkiego Ośrodka Kultury w Gdańsku zostały zakupione nowe meble, magnetofon oraz sprzęt biwakowy: namioty, kuchenki gazowe i piłki do gry. Do pracy (na ryczałt) został przyjęty instruktor do spraw sportu i rekreacji, Marek Brusznicki, legitymujący się zaświadczeniem o ukończeniu szkolenia przygotowującego do pracy w placówkach kulturalno-wychowawczych.

Stopniowo zaczęły się krystalizować konkretne działy, np. rekreacyjny i sportowy. Było to jednocześnie motorem dla Pani dyrektor ośrodka, aby snuć i realizować nowe, ambitne plany rozwoju kultury fizycznej w gminie. Rozpoczęło się więc propagowanie wycieczek krajoznawczych. Pięknie położona gmina dawała po temu wspaniałe warunki. Pierwszym grupowym "wypadem" poza macierzystą wieś była piesza wycieczka dziewiczym Jarem Raduni - wzdłuż niesfornej, górskiej rzeki Raduni. Wojaże takie oprócz walorów turystyczno-krajoznawczych dawały poczucie koleżeństwa i jedności w działaniu. W ślad za tą wyprawą następowały inne: do Łeby, Malborka, Sztutowa. Należały do nich również wycieczki do bardziej atrakcyjnych miejscowości na terenie gminy. Jedną z nich była letniskowa wieś Ostrzyce. Zorganizowana tam impreza rozrywkowa z okazji Święta 22 Lipca w roku 1976, pomyślana była o przebywających tu turystach z całej Polski. Najprawdopodobniej dała ona początek rozwojowi turystyki w gminie oraz cyklowi imprez, o których bardziej szczegółowo będzie mowa w dalszej części pracy.

Prowadzeniem Gminnego Ośrodkiem Kultury w Somoninie w latach dziewięćdziesiątych zajmowała się Danuta Kosowska
(1988-1994) oraz od 1994 r. po dzień dzisiejszy, Marian Kowalewski, nauczyciel Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Somoninie. Okres chwilowej stagnacji zdawał się być preludium do "wypłynięcia placówki na szerokie wody" w zakresie masowych imprez, współpracy z mieszkańcami niemalże całej gminy, turystyki, sportu, działalności wydawniczej promującej walory gminy i innych form. Olbrzymie zmiany w kraju w pierwszych latach dziewięćdziesiątych miały również odbicie w pracy ośrodka.

W czerwcu 1992 r. zapadła decyzja o zmianie lokalu GOK. Ośrodek otrzymał do dyspozycji część budynku OSP w Somoninie przy ul. Ceynowy 1a (parter i pomieszczenia piwniczne), w połowie zajmowanym przez miejscową jednostkę OSP. Od lipca tegoż roku rozpoczęły się prace adaptacyjne pomieszczeń. Trzeba dodać, że zostały one oddane w surowym stanie. Środki finansowe przeznaczono tylko na zakup materiałów i opłacenie usług malarskich. Pozostałe prace wykonali we własnym zakresie pracownicy GOK. Na przyjęcie pierwszych gości lokal był przygotowany już pod koniec lipca. Do pomieszczeń tych została przeniesiona również Gminna Biblioteka Publiczna. Prace adaptacyjne nie przeszkodziły w prowadzeniu podstawowej działalności ośrodka. Zadbano o to, aby wcześniej zaplanowane imprezy odbyły się.

W tym samym roku GOK przyjął również działalność sportowo-turystyczną, która polegała głównie na przygotowaniu terenu gminy do przyjęcia turystów (oznakowanie szlaków turystycznych, zagospodarowanie istniejących punktów widokowych itp.) Ciałem pomocniczym, zajmującym się organizacją i koordynowaniem masowych imprez sportowych, głównie szkolnych i meczy piłki nożnej była, utworzona przy GOK, Gminna Rada Sportu i Turystyki.

Od roku 1991 GOK przejął opiekę merytoryczną nad Kaszubskim Zespołem Folklorystycznym "Hopowianie", nad którym do tej pory mecenat sprawował Kaszubski Uniwersytet Ludowy w Wieżycy. Placówka organizuje imprezy kulturalno-rekreacyjno-
-sportowe, mając na uwadze potrzeby gminne.

W swoim kalendarzu imprez posiada stałe pozycje, do których należy m.in. impreza plenerowa "Lato..." (kontynuacja organizowanych niegdyś przez Marię Brusznicką, festynów "Wyzwoliny Kosiarza"). Inną stałą imprezą był Międzyszkolny
Turniej o Puchar Wójta Gminy, podczas którego, w okolicach Dnia Dziecka, stawali w szranki uczniowie ośmioklasowych szkół samorządowych. Impreza ta z czasem przekształciła się w plenerowy Festyn Wiosenny z udziałem mieszkańców gminy, gdzie głównym punktem programu były potyczki rodzinne.

Na terenie samej placówki do dziś prowadzone są zajęcia edukacyjne w zakresie gry na instrumentach, tańca towarzyskiego oraz języków obcych. Tu przebiegają również różnego rodzaju konkursy. A wszystko to w jednej, wielofunkcyjnej sali.

Gminny Ośrodek Kultury w Somoninie zajmuje się wielokierunkową działalnością.

Z dniem 1 czerwca 1992 r., na mocy ustawy z dnia 25.10.1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, uchwałą Rady Gminy w Somoninie dokonano połączenia Gminnego Ośrodka Kultury i Gminnej Biblioteki Publicznej w jedną komunalną instytucję kultury pod nazwą Gminny Ośrodek Kultury. W wyniku tej operacji działalność ośrodka poszerzyła
się o nowy dział. Na utrzymaniu GOK pozostają więc dodatkowo dwie placówki bliblioteczne: w Somoninie i Goręczynie, które systematycznie odwiedza ponad 1000 czytelników. Wypożyczają oni rocznie blisko 30 000 woluminów. Oprócz gromadzenia, opracowywania i udostępniania materiałów bibliotecznych, praca bibliotek zmierza w kierunku rozwijania zainteresowań czytelniczych wśród mieszkańców gminy. Odbywa się to podczas kiermaszy książkowych przy okazji różnego rodzaju imprez okolicznościowych, czy też przez organizowanie konkursów czytelniczych i recytatorskich. Poprzez swoją działalność biblioteka stara się podtrzymać zainteresowanie młodzieży mową kaszubską, czego dowodem są coroczne gminne eliminacje Konkursu Prozy i Poezji Kaszubskiej. Laureaci tych konkursów reprezentują gminę podczas Turnieju Finałowego w Kartuzach, gdzie występują recytatorzy z całego regionu kaszubskiego i kociewskiego.

Ośrodek prowadzi też kawiarenkę internetową oraz organizuje życie kulturalne poprzez realizację wielu imprez o charakterze ogólnopolskim, regionalnym i lokalnym.

Ośrodek jest też animatorem działań turystycznych w Gminie Somonino, w którego gestii pozostają, miedzy innymi:
     – promocja gminy - wydawanie materiałów promocyjnych,
     – organizowanie imprez (około 30 rocznie) o charakterze kulturalno-sportowo-rekreacyjno-turystycznym, odbywają się
        one w różnych sołectwach,
     – prowadzenie trzech punktów informacji turystycznej,
     – promowanie gminy na targach turystycznych,
     – współpraca ze stowarzyszeniami i instytucjami, takimi jak: Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Somoninie,
        Akademia Morska w Gdyni, Starostwo Powiatowe w Kartuzach i inne,
     – współpraca z biurami turystycznymi.

Gminny Ośrodek Kultury zajmuje się wydawaniem różnego rodzaju publikacji promujących walory naszej gminy. W związku
z tym od stycznia 1996 r. powstał dział reklamy i promocji. Z inicjatywy mieszkańców gminy pracownicy GOK opracowali pierwszą książkę pt. "Wartości kaszubskich pokoleń" (wydawcą był Zarząd i Rada Gminy) oraz folder "Gmina Somonino zaprasza". Rok później opracowano i wydano następne publikacje, już w wersji dwujęzycznej.
Kolejną publikacją wydaną przez GOK była książka pt. "Miejscowości Gminy Somonino" napisana przez prof. dr hab. Edwarda Brezę z Uniwersytetu Gdańskiego. Inna książka, opracowana przez prof. dr hab. Błażeja Śliwińskiego, Kierownika Zakładu Historii Średniowiecza Polski i Nauk Pomocniczych Historii nosi tytuł "Kasztelania goręczyńska". W dziale tym opracowywane
są również materiały promocyjne dla wydawnictw czasopism turystycznych, widokówek i różnego rodzaju map (np. tras rowerowych).
Publikacje wydawane przez Ośrodek Kultury zabierane są na targi turystyczne w kraju i za granicą.

Aby wyjść naprzeciw przybywającym na teren gminy turystom w roku 1996 został oddany do użytku Punkt Informacji Turystycznej w Ostrzycach, do którego budowy przyczynił się również GOK, przeznaczając na ten cel kwotę 5 000 zł
z wypracowanych dochodów własnych. Punkt "IT" czynny jest cały rok. Można tam uzyskać wszelkie informacje turystyczne, zakupić foldery, pocztówki i pamiątki. Punkt "IT" ma kształt chaty kaszubskiej. Dach jest pokryty gontem, a ściany imitują pruski mur. Obiekt ten jest turystyczną wizytówką gminy.

Dzięki staraniom Ośrodka Kultury i uprzejmości Kierownika Muzeum Kaszubskiego w Kartuzach, na piętrze placówki utworzono "izbę kaszubską", wyposażoną w komplet starych, muzealnych mebli. Oprócz Punktu "IT" w Ostrzycach, na terenie gminy działają, będące również w gestii GOK-u, dwa inne punkty "IT": w Somoninie i Goręczynie.

Wieloraka działalność jest możliwa dzięki życzliwości i wsparciu władz samorządowych, które widzą potrzebę organizowania życia kulturalnego, turystycznego i sportowego ale też wielu sponsorów oraz instytucji wspierających działania. W strategii rozwoju gminy do 2010 roku turystyka i promocja gminy mają silną pozycję. W te zadania wplatają się doskonale działania ośrodka kultury.